Αρχική » ΜΟΝΗ ΑΓΙΟΥ ΓΕΩΡΓΙΟΥ - ΑΓΙΟΣ ΓΕΩΡΓΙΟΣ στο ΣΕΛΗΝΑΡΙ

ΜΟΝΗ ΑΓΙΟΥ ΓΕΩΡΓΙΟΥ - ΑΓΙΟΣ ΓΕΩΡΓΙΟΣ στο ΣΕΛΗΝΑΡΙ

Javascript is required to view this map.

Πληροφορίες

Ονομασία: ΜΟΝΗ ΑΓΙΟΥ ΓΕΩΡΓΙΟΥ - ΑΓΙΟΣ ΓΕΩΡΓΙΟΣ στο ΣΕΛΗΝΑΡΙ
Αγγλική ονομασία: MONASTERY OF SELINARI - AGIOS GEORGIOS
Εγγύτερος Οικισμός: Βραχάσι
Νομός: Ν.ΛΑΣΙΘΙΟΥ
Δήμος: ΚΟΙΝΟΤΗΤΑ ΒΡΑΧΑΣΙΟΥ
Επαρχία: Μιραμβέλλου

Τουριστικές υποδομές

Πρόσβαση

Σήμανση καθ'οδόν: Όχι
WC: Ναι
Xώρος στάθμευσης: Ναι
Eκθετήριο-πωλητήριο: Ναι
Xώρος αναψυχής: Ναι
Υποδομές ΑΜΕΑ: Όχι
Μέρες & Ώρες λειτουργίας:
Τηλέφωνο Επικοινωνίας:
Εισιτήριο: Όχι
Σήμανση: Όχι
Όχημα: Ναι
Περπάτημα: Όχι
Πλωτό Μέσο: Όχι
Άλλο:
Ημερομηνία: 2003-12-09

Χρονική Φάση Χρήσης

Χρονολόγηση Κύριο Τοπωνύμιο Δευτερεύουσες Ονομασίες Τεκμηρίωση Χρονολόγησης Κατηγορία Τεκμηρίωση Κατηγορίας
Ενετική 
 
 
Βέβαιη 
Ναός 
Βέβαιη 
ΟΘωμανική 
 
 
Βέβαιη 
Ναός 
Βέβαιη 
ΟΘωμανική 
 
 
Βέβαιη 
Μοναστήρι 
Αβέβαιη 
Νεώτεροι Χρόνοι 
 
 
Βέβαιη 
Ναός 
Βέβαιη 
Νεώτεροι Χρόνοι 
 
 
Βέβαιη 
Μοναστήρι 
Βέβαιη 

Περιγραφή

Η χαράδρα του Σελιναριού στην Ανατολική Κρήτη σχηματίζεται από ένα απότομο κόψιμο που κάνουν τα βουνά που ξεκινούν από τις κορυφές της Σελένας και φτάνουν ως τα παράλια του Κρητικού πελάγους πριν σβήσουν στον κάμπο του Σίσου για να ξεχωρίσουν από τις νοτιοδυτικές πλευρές του Αναβλόχου. Εκεί, πάνω στον δρόμο που συνδέει το Ηράκλειο με τον Άγιο Νικόλαο, βρίσκεται ο ναός του Αγίου Γεωργίου του Σεληναριώτη, που ανήκει στην περιφέρεια του χωριού Βραχάσι. Ο ναός είναι μικρών διαστάσεων, μονόχωρος καμαροσκέπαστος με οξυκόρυφη καμάρα. Χρονολογείται στο 16ο αιώνα (Πλατάκης 1972, Β, 161) ενώ κοσμείται με σύγχρονες τοιχογραφίες. Σύμφωνα με την παράδοση, κατά τη διάρκεια των χρόνων της Βενετοκρατίας και μετά την υποταγή της Ρόδου στους Τούρκους το 1552, κατέφυγαν και εγκαταστάθηκαν στο Βραχάσι τρεις αδελφοί από τη Ρόδο. Ο ένας από τους αδελφούς, ο Νικόλαος, ασπάστηκε τον μοναχισμό και αποσύρθηκε στη χαράδρα του Σελιναριού. Σε αυτόν αποδίδεται η ίδρυση του μικρού ναού του Αγίου Γεωργίου. Ο μοναχός ζούσε στο σπήλαιο στην απέναντι πλευρά του βουνού και πέθανε εκεί. Είχε μόνος του λαξεύσει τον τάφο του, του οποίου τα ίχνη εντοπίζονται στο σημείο όπου αργότερα υψώθηκε μεγάλος σταυρός, ορατός από την αυλή του ναού. Για ένα διάστημα στα χρόνια της Οθωμανικής Κυριαρχίας δεν είναι γνωστή η χρήση του χώρου. Πάντως ορισμένα μικρά κελιά που υπήρχαν γύρω από το ναό φανερώνουν πως λειτούργησε στο χώρο κάποιο κοινόβιο. Το 1934 ξεκίνησαν οικοδομικές εργασίες ίδρυσης κτιρίων και εκμετάλλευσης του περιβάλλοντα χώρου για την διευκόλυνση των προσκυνητών του Αγίου Γεωργίου. Σήμερα ο ναός αποτελεί παρεκκλήσιο της σύγχρονης μονής και φέρει σύγχρονες τοιχογραφίες. Μέσα στα όρια του προσκυνήματος υπάρχει πηγή νερού.

Βιβλιογραφία

1. ΠΑΠΑΔΟΓΙΑΝΝΗΣ Μ., Οικισμοί της επαρχίας Μεραμπέλλου Κρήτης, Απογραφόμενοι από το 1577 μέχρι και το 1991, 8, Νεάπολη, 1997, , ,155
2. ΚΑΤΗΦΟΡΗ Μ., Χαρτογραφική Μελέτη του Μεραμπέλλου στα χρόνια της Βενετοκρατίας. Τα μοναστήρια στη χρήση και οργάνωση του χώρου. Εφαρμογή στα Γεωγραφικά Συστήματα Πληροφοριών, 7, Κρήτη, 2005, , ,271
3. ΠΛΑΤΑΚΗΣ Ε., Παλαιές εκκλησίες στο Βραχάσι – Β, 10, , 1972, , 149 - 166 ,161
4. ΒΟΥΡΛΑΚΗΣ Α., Σελινάρι, το Ιερό Προσκύνημα του Αγίου Γεωργίου, 5, , (Η') 1956, , 21-24

Φωτογραφίες